1 Respondens autem Iob ait: |
2 “ Nunc quoque in amaritu tudine est querela mea,
et manus eius aggravata est super gemitum meum. |
3 Quis mihi tribuat, ut cognoscam et inveniam illum
et veniam usque ad solium eius? |
4 Ponam coram eo iudicium
et os meum replebo increpationibus, |
5 ut sciam verba, quae mihi respondeat,
et intellegam quid loquatur mihi. |
6 Num multa fortitudine contendet mecum?
Non! Ipse tantum audiat! |
7 Tunc iustus disceptabit cum illo,
et ego evaderem in perpetuo a iudice meo. |
8 Si ad orientem iero, non apparet;
si ad occidentem, non intellegam eum. |
9 Si ad sinistram pergam, non apprehendam eum;
si me vertam ad dexteram, non videbo illum. |
10 Ipse vero scit viam meam,
et, si probaverit me, quasi aurum egrediar. |
11 Vestigia eius secutus est pes meus,
viam eius custodivi et non declinavi ex ea. |
12 A mandatis labiorum eius non recessi
et in sinu meo abscondi verba oris eius. |
13 Ipse enim solus est, et quis repellet eum?
Et anima eius, quodcumque voluit, hoc fecit. |
14 Cum expleverit in me voluntatem suam,
et alia multa similia praesto sunt ei; |
15 et idcirco a facie eius turbatus sum
et considerans eum timore sollicitor. |
16 Deus mollivit cor meum,
et Omnipotens conturbavit me. |
17 Non enim perii propter imminentes tenebras,
nec faciem meam operuit caligo.
|
