1 Homo natus de muliere,
brevi vivens tempore, commotione satiatur. |
2 Qui quasi flos egreditur et arescit
et fugit velut umbra et non permanet. |
3 Et dignum ducis super huiuscemodi aperire oculos tuos
et adducere eum tecum in iudicium? |
4 Quis potest facere mundum de immundo?
Ne unus quidem! |
5 Si statuti dies hominis sunt,
et numerus mensium eius apud te est,
et constituti sunt termini eius, quos non praeteribit, |
6 averte oculos tuos ab eo, ut quiescat,
donec solvat, sicut mercennarius, dies suos. |
7 Nam lignum habet spem;
si praecisum fuerit, rursum virescet,
et rami eius non deficient. |
8 Si senuerit in terra radix eius,
et in pulvere emortuus fuerit truncus illius, |
9 ad odorem aquae germinabit
et faciet comam quasi novellae. |
10 Homo vero cum mortuus fuerit et debilitatur,
exspirat homo et, ubi, quaeso, est? |
11 Recedent aquae de mari,
et fluvius vacuefactus arescet; |
12 sic homo, cum dormierit, non resurget:
donec atteratur caelum, non evigilabit
nec consurget de somno suo. |
13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno seponas me
et abscondas me, donec pertranseat furor tuus,
et constituas mihi tempus, in quo recorderis mei? |
14 Putasne mortuus homo rursum vivat?
Cunctis diebus, quibus nunc milito,
exspectarem, donec veniat immutatio mea. |
15 Vocares me, et ego responderem tibi;
opus manuum tuarum requireres. |
16 Tu quidem nunc gressus meos dinumerares,
sed parceres peccatis meis. |
17 Signares quasi in sacculo delicta mea,
sed dealbares iniquitatem meam. |
18 Mons cadens decidit,
et saxum transfertur de loco suo; |
19 lapides excavant aquae,
et alluvione terra inundatur:
et spem hominis perdes. |
20 Praevales adversus eum, et in perpetuum transiet;
immutas faciem eius et emittis eum. |
21 Sive nobiles fuerint filii eius, non novit;
sive ignobiles, non intellegit. |
22 Attamen caro eius, dum vivet, dolet,
et anima illius super semetipso luget ”.
|
